Πένυ Φυλακτάκτη:  «Το Κτίριο συμμερίζεται τα όνειρα, τους φόβους και τις ελπίδες μας» -
Άρθρα - ΣυνεντεύξειςΠολιτισμός

Πένυ Φυλακτάκτη:  «Το Κτίριο συμμερίζεται τα όνειρα, τους φόβους και τις ελπίδες μας»

Η βραβευμένη συγγραφέας Πένυ Φυλακτάκη μιλάει στο rp.news και τον Γιάννη Κατσαρό για την site-specific παράσταση «Το Κτίριο».

Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο έργο που παρουσιάζεται σε χώρους πολιτιστικής κληρονομιάς και σε κτιριακές εγκαταστάσεις που σημάδεψαν τη ζωή της κάθε πόλης σε διαφορετικές ιστορικές της στιγμές.

Μετά την Οξφόρδη παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο αθηναϊκό κοινό σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Παπαδόπουλου και «δίνει μιλιά» στο εμβληματικό κτίριο του Μερόπειου Ιδρύματος στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου 45, από 11 έως 27 Νοεμβρίου για λίγες μόνο παραστάσεις.

Με τη χρήση προβολών στην πρόσοψη του κτιρίου, και ηχητικών τοπίων που πλαισιώνουν το θεατρικό κείμενο, γεννιέται μια συνομιλία ανάμεσα στο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα και την ιστορική μνήμη. Μέσα από την ιστορία του «Κτιρίου» ζωντανεύουν πτυχές της ελληνικής και παγκόσμιας ιστορίας του 20ου αιώνα επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον στις ζωές όλων αυτών των ανώνυμων ανθρώπων  που αγωνίζονται δίνοντας το αποτύπωμά της ψυχής τους σε χώρους και τόπους μνήμης που έγιναν σταθμοί ενός κόσμου φευγαλέα περαστικού.

Υπόθεση

Ένα κτίριο αφηγείται τη ζωή του από την πρώτη μέρα που ένιωσε το μυστρί των ανθρώπων να το χτίζουν μέχρι σήμερα.  Μέσα σε 100 χρόνια αλλάζει συνεχώς ταυτότητα: Κεντρική Εμπορική Στοά, Αρχηγείο, καταυλισμός θυμάτων πυρκαγιάς, Κεντρικό Τραπεζικό Ίδρυμα, Διοικητήριο, Νοσοκομείο, στόχος βομβαρδισμών, Πρώτο Δημόσιο Πανεπιστήμιο, Ασφάλεια, εγκαταλελειμμένο κτίριο. Από την αφήγηση του περνάει ένας αιώνας με πόλεμο και ειρήνη, καταστροφές και ελπίδα, ιδωμένα όλα από ένα ανθρώπινο δημιούργημα που η ευλογία της μακροζωίας του είναι ταυτόχρονα και η κατάρα του: αναγκάζεται να βλέπει κάθε κύκλο της ανθρώπινης ιστορίας ξανά από την αρχή.

Απόσπασμα από το σημείωμα της συγγραφέως στο πρόγραμμα της παράστασης στο Michael Pilch Studio, Οξφόρδη, 11 Ιουνίου 2015:

«Η γραφή του Κτιρίου ήταν ένα πείραμα γοητευτικό. Να βρω μια γλώσσα εντελώς ανθρώπινη και καθημερινή, όπως ο κόσμος που περιβάλλει το Κτίριο, εντελώς καινούργια και έξω από τα ανθρώπινα, όπως είναι το ίδιο. Να φτιάξω μια πλοκή που θα κινείται συνεχώς προς τα εμπρός, όπως ο Χρόνος και να επιστρέφει συνεχώς στις απαρχές της, όπως η Ιστορία. Να δω το γελοίο μέσα στην ανθρώπινη τραγωδία και το τραγικό μέσα στις ανθρώπινες χαρές, χωρίς να ξεχάσω στιγμή ότι ο ήρωας μου δεν είναι άνθρωπος».

 

Πένυ Φυλακτάκη: “Το θεατρικό μου Κτίριο ονειρεύεται να συμμετέχει στις δραστηριότητες των ανθρώπων”

-Πόσο δύσκολο ήταν να προσδώσεις μια ανθρώπινη  φωνή σ’ ένα άψυχο δημιούργημα; Είναι το κτήριο μέσα από το πέρασμα του χρόνου και των «βιωμάτων» του ένας καθόλα αντικειμενικός, αποστασιοποιημένος παρατηρητής της ανθρώπινης ματαιοφροσύνης και ανοησίας;

Κάθε έργο είναι ένα καινούργιο στοίχημα και αναμέτρηση με την γραφή, εδώ ήταν η φωνή σε κάτι άψυχο. Αν και δεν υπάρχει για μένα αυτό, όλα έχουν ψυχή. Όσο για την ματιά του Κτιρίου στα ανθρώπινα δεν θα έλεγα ότι είναι παρατηρητής της ανοησίας ή επιπολαιότητας, κάθε άλλο. Απορεί και παρατηρεί εξίσου τις μεγαλειώδεις  στιγμές μιας κοινωνίας και τα απόλυτα ναδίρ της, αλλά σίγουρα δεν είναι κριτής. Ούτε επαινεί ούτε κατακρίνει, απλώς συνυπάρχει.

-Ο Χαλίλ Γκιμπράν στο κλασσικό του έργο ο προφήτης γραφεί για τα σπίτια: «Το σπίτι σας είναι το μεγαλύτερο σώμα σας. Μεγαλώνει κάτω από τον ήλιο και κοιμάται τη γαλήνια νύχτα, όχι δίχως όνειρα. Δεν ονειρεύεται το σπίτι σας;» Η δική σου άποψη; Το κτήριο της Πένυς Φυλακτάκη ονειρεύεται και αν ναι τι όνειρα κάνει;

Πολύ όμορφη η προσέγγιση του Γκιμπράν. Το θεατρικό μου Κτίριο ονειρεύεται να συμμετέχει στις δραστηριότητες των ανθρώπων, παρόλο που… δεν το γράφει το καταστατικό, όπως λέει και το ίδιο! Μοιράζεται τις εμπειρίες τους, αν και από κυριολεκτικά άλλη οπτική γωνία και φτάνει να συμμερίζεται τα όνειρα, τους φόβους και τις ελπίδες τους αλλά πάντα με την υφή ενός ανθρώπινου δημιουργήματος.

-Σε παλιότερη συνέντευξη σου σε ερώτηση. «Ποιες είναι οι πηγές έμπνευσής σας» είχες απαντήσει ως εξής: Οι μικρές ‘άχρηστες’ ειδήσεις , τα ψιλά γράμματα. Σε αυτά οφείλω σχεδόν τα μισά μου έργα.  Μια φράση.  Ένα χαμόγελο με τη δικιά του ιστορία. Κάτι παράταιρο που μου κινεί την προσοχή. Ισχύει ακόμα ή έχει πλέον εμπλουτιστεί η πηγή;- Τι σε ενέπνευσε να συγγράψεις το κτήριο; Είχες κατά νου ένα συγκεκριμένο κτίσμα όταν γεννήθηκε η ιδέα;

Ισχύει ακόμα, αλλά έχει εμπλουτιστεί με τις μεγαλύτερες Ιστορίες του δυτικού μας πολιτισμού, στιγμές-σταθμούς μιας πορείας που κρατάει καιρό… Ναι, το πραγματικό Κτίριο, υπάρχει και χαμογελάει κάπου στην κεντρική αγορά της Θεσσαλονίκης, κοντά στην παλιά εβραϊκή στοά.

-Το κτίριο είναι μια  site-specific παράσταση σε ιστορικές κτιριακές εγκαταστάσεις με
πρώτη στάση στην Ελλάδα το εμβληματικό Μερόπειον Ίδρυμα, Σε κάθε στάση εντός και εκτός συνόρων θα ενσωματώνεται στη δομή της παράστασης κάποια ιδιαίτερη πτυχή, ιδιαιτερότητα του εκάστοτε κτηρίου που τη φιλοξενεί; Μπορείς να μας αποκαλύψεις τις επόμενες στάσεις;

Η λογική που ξεκίνησε η θεατρική αυτή παραγωγή ήταν να επισκεφτούμε όσο το δυνατόν περισσότερα εμβληματικά κτίρια στην Ελλάδα και το εξωτερικό, κτίρια που έγραψαν τη δική τους ιστορία. Σε κάθε χώρο που θα ανεβαίνει, θα υπάρχει ένα μικρό απόσπασμα που θα γράφετε αποκλειστικά για το κτίριο που μας φιλοξενεί. Μια πρώτη γεύση για το πώς λειτουργεί αυτό μπορείτε να πάρετε από το Μερόπειο Ίδρυμα. Ναι, έχουν γίνει συνεννοήσεις για τις επόμενες στάσεις αλλά…θα τις μαθαίνετε στην πορεία!

Η πολυβραβευμένη θεατρική συγγραφέας Πένυ Φυλακτάκη, έχει γράψει 17 θεατρικά έργα, κερδίσει τον Έπαινο από την Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδος, λάβει το Κρατικό Βραβείο Θεατρικού συγγραφέα, ενώ θεατρικά της έργα και μεταφράσεις έχουν ανέβει στο εξωτερικό.

«Το Κτίριο» εκπροσώπησε ως θεατρικό αναλόγιο την Ελλάδα στο 5ο Φόρουμ Σύγχρονης Δραματουργίας «Αφιέρωμα στα Βαλκάνια» του Ελληνικού Κέντρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθήνας και στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (2014). Το 2015 ανέβηκε ως παράσταση στο Michael Pilch Studio στην Οξφόρδη από το Praxis Theatre Group σε σκηνοθεσία Αναστασίας Ρεβή.

Έχει μεταφραστεί στα Ισπανικά (μτφ. Δημήτρης Ψαρράς & Marta Miguélez Sánchez) και στα Αγγλικά (μτφ. Πένυ Φυλακτάκη, επιμ. David Connolly). Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Δίγαμμα (2014) σε συλλεκτικά αντίτυπα τυπωμένα στο παραδοσιακό τυπογραφείο του Γρηγόρη Αλεξίου.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Κείμενο: Πένυ Φυλακτάκη
Σκηνοθεσία: Λεωνίδας Παπαδόπουλος
Ερμηνεύουν (με αλφαβητική σειρά): Μαρία Βλάχου, Δώρα Θωμοπούλου, Γιώργος Καπινιάρης, Γιολάντα Μπαλαούρα
Κινησιολογική Επιμέλεια: Εύα Κοντογιάννη
3D Video Mapping: Αναστάσης Γιαννακάκης
Μουσική: Λιάνα Τζερεφού
Ενδυματολογική Επιμέλεια: ‘Αση Δημητρολοπούλου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Άννα Θεοδωρίδου
Φωτογραφίες: Γεωργία Σιέττου – Στέλιος Δανιήλ

INFO
ΤΟ ΚΤΙΡΙΟ της Πένυς Φυλακτάκη
Χώρος: ΜΕΡΟΠΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑ, Διονυσίου Αρεοπαγίτου 45, Αθήνα (Μετρό Ακρόπολη)

Παραστάσεις:
Δευτέρα 11/11, Τρίτη 12/11, Τετάρτη 13/11,
Τρίτη 19/11, Τετάρτη 20/11, Πέμπτη 21/11,
Δευτέρα 25/11, Τρίτη 26/11, Τετάρτη 27/11

Ώρα έναρξης: 19:00 | Διάρκεια: 65’
Εισιτήρια: €10 (γενική είσοδος)

Προπώληση εισιτηρίων:
Public: https://tickets.public.gr/event/to-ktirio/
Ticketservices: https://www.ticketservices.gr/event/to-ktirio/

Εισιτήρια διατίθενται και στον χώρο πριν την έναρξη της παράστασης.
Πληροφορίες-Κρατήσεις: 698 014 0126 (Δευτέρα έως Πέμπτη 11:00-17:00, Σάββατο έως Κυριακή 12:00-18:00)

Κοινοποιήστε το άρθρο:
error