Μάριος Γεωργιάδης: Κερδίσαμε προσωρινά τη μάχη της Υγείας, θα νικήσουμε και στον πόλεμο της Οικονομίας; | piperata.gr Skip to main content
Μάριος-Γεωργιάδης=άρθρο-Covid-19

Μάριος Γεωργιάδης: Κερδίσαμε προσωρινά τη μάχη της Υγείας, θα νικήσουμε και στον πόλεμο της Οικονομίας;

Το παραπάνω είναι το συμπέρασμα μετά από τις ανακοινώσεις του Πρωθυπουργού στο διάγγελμα της 20ης Μαΐου, προσθέτοντας από μέρους μου μόνο μία λέξη (προσωρινά) και ένα ερωτηματικό στα λόγια του.

 

Γράφει ο Μάριος Γεωργιάδης*

 

Και λέω προσωρινά γιατί μακάρι να κάνουμε το καλοκαίρι επίλογο της κρίσης και πρόλογο της αναγέννησης, χρησιμοποιώντας άλλο ένα απόσπασμα από τα όσα είπε.

 

Αυτό είναι άλλο ένα στοίχημα, για να χρησιμοποιήσω όρους της "αγοράς", για την κυβέρνηση, το δε ρίσκο της, πολύ μεγάλο, με περιορισμένες πιθανότητες επιτυχίας. Και αυτό γιατί οι άσσοι στα μανίκια της εξαντλούνται σιγά - σιγά, μιας που τα διαθέσιμα ποσά δεν είναι ανεξάντλητα.

 

Φυσικά, δεν μπορεί να αγνοηθεί η σημασία των μέτρων στήριξης της εργασίας, της οικονομίας και του τουρισμού που απαρίθμησε ο κ. Μητσοτάκης. Όπως επίσης, μόνο απαρατήρητη δεν πέρασε η αλλαγή των τόνων του, οι οποίοι δεν ήταν πλέον ολότελα δραματικοί, όπως 2,5 μήνες νωρίτερα όταν άρχισε η κορύφωση της πανδημίας, αλλά μάλλον αισιόδοξοι, μήπως και εμψυχωθούν οι πολίτες, μιας και δεν πρέπει να ξεχνάμε οτι ως κοινωνία ακόμα είμαστε σε πένθος για τους 171 νεκρούς μας.

 

Ο κίνδυνος που λέγεται Covid-19 δεν έχει περάσει. Μπορεί να είναι αόρατος, αλλά είναι πανίσχυρος. Αρκεί μόλις ένα στραβοπάτημα για να δούμε δραματικές καταστάσεις αντίστοιχες με όσες συνέβησαν σε άλλες χώρες.   

 

Ευτυχώς στην πατρίδα μας, πολύ έγκαιρα δρομολογήθηκαν τα μέτρα για τη θωράκιση της δημόσιας Υγείας, (αύξηση κλινών αποκλειστικά για Covid, αύξηση ΜΕΘ, προμήθεια του απαραίτητου υγειονομικού υλικού, κτλ) που είχαν ως αποτέλεσμα τον περιορισμό των απωλειών. Στο σημείο αυτό, πρέπει να επαινέσουμε και την ενεργοποίηση του ιδιωτικού τομέα, που με τις δωρεές του, συνέβαλαν στη βελτίωση της κατάστασης.

 

Ζήσαμε, και ακόμα ζούμε, πρωτόγνωρες καταστάσεις για τους αποκλεισμένους πολίτες, όμως κανένας, ή πιο σωστά η πλειοψηφία,  δεν αμφισβήτησε ότι το άμεσο lockdown τελικά πέτυχε και η διαχείριση των ασθενών στα νοσοκομεία μας ήταν υποδειγματική, χάρη και στην αυτοθυσία και υπερπροσπάθεια των ιατρών, του νοσηλευτικού αλλά και του λοιπού προσωπικού.

 

Η επιτυχία στην Υγεία υπήρξε τεράστια και για τον επιπλέον λόγο ότι είμαστε μια χώρα όπου ο τομέας αυτός πολλές φορές στο παρελθόν βρέθηκε στο επίκεντρο κριτικών και αμφισβητήσεων είτε για την ανάγκη ίδρυσης νοσηλευτικών μονάδων, είτε για την ενίσχυση σε Ιατρούς και προσωπικό, μέχρι και σκάνδαλα (Novartis) που μας κατατρέχουν για χρόνια.

 

Πιστεύω ότι πλέον όλοι πρέπει να έχουν γίνει σοφότεροι, συνειδητοποιώντας την απόλυτη ανάγκη για ένα αξιοπρεπές και στέρεο σύστημα Υγείας κοντά στον πολίτη, ώστε στο μέλλον κανείς να μην τολμήσει να εφαρμόσει μνημόνια στα νοσοκομεία και να κάνει αχρείαστες περικοπές.

 

Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι σημαντικό ρόλο στην επιτυχία έπαιξαν και η αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να ακούσει επιτέλους για πρώτη φορά τις εισηγήσεις των ειδικών, που με επικεφαλής τον κ. Τσιόδρα, σήκωσαν το μεγαλύτερο βάρος, υπερνικώντας τη νοοτροπία και κερδίζοντας το σεβασμό των πολιτών.

 

Προσπαθήστε να σκεφτείτε για λίγο "τι θα συνέβαινε εάν ....." αυτές τις δύσκολες στιγμές κυβερνούσε το σύστημα ΣΥΡΙΖΑ, οι ζωές μας να εξαρτιόταν από τον γνωστό γραφικό υπουργό, οι δε αποφάσεις για την οργάνωση του κράτους να αφήνονταν στους διάφορους Καρανίκες - συμβούλους του κ. Τσίπρα. Χωρίς αμφιβολία, το απόλυτο χάος και το ολόμαυρο σκοτάδι και με μεγάλες πιθανότητες να βρισκόμασταν στις τελευταίες θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης.

 

Οι άνθρωποι εκείνοι δοκιμάστηκαν κυρίως στην καταστροφική πυρκαγιά στο Μάτι και απέδειξαν ότι μόνο ανίκανοι είναι και δεν βρίσκονται σε θέση να διαχειριστούν έστω και την παραμικρή κρατική υπόθεση, πόσο μάλλον την Υγεία και τη ζωή μας.

 

Για να επανέλθω στο σήμερα, τα μέχρι τώρα μέτρα ανέρχονται στα 24 δισ. ευρώ, ποσό φυσικά όχι ασήμαντο, αλλά οπωσδήποτε ανεπαρκές. Ούτε υπάρχουν απαντήσεις από τους αρμοδίους στο λογικό ερώτημα "πώς θα χρηματοδοτηθούν οι πολύ πιθανές πρόσθετες ανάγκες". Η Κυβέρνηση στις εξαγγελίες της έχει συμπεριλάβει όλους τους διαθέσιμους εθνικούς και ευρωπαϊκούς πόρους και χρησιμοποιεί όλα τα πιθανά εργαλεία επιδοτήσεων, δανεισμού, εγγυοδοτήσεων, επιστρεπτέων προκαταβολών και μειώσεων φόρων, οπότε είναι ολοφάνερο οτι έχει εξαντλήσει τα όρια αντοχής της Οικονομίας.

 

Επομένως, το πέρασμα από την ύφεση στην Ανάπτυξη, που θα επιχειρήσουμε πλέον στη χώρα μας, θα είναι εξαιρετικά δύσκολο.

 

Σε αυτόν τον αγώνα, μπορεί βέβαια να αποδειχθεί σημαντική η συμβολή της λεγόμενης διχασμένης "Ενωμένης Ευρώπης", που δείχνει να λυγίζει μπροστά στο μέγεθος του κινδύνου. Μετά τις αρχικές παλινωδίες και την τήρηση αποστάσεων των πλούσιων χωρών του Βορρά από τις φτωχότερες του Νότου, ίσως τελικά επικρατήσει η λογική και η αλληλεγγύη, όπως δείχνει η πολύ πρόσφατη πρωτοβουλία Γερμανίας και Γαλλίας για την δημιουργία ενός "Ταμείου Ανάπτυξης" ειδικού σκοπού.

 

Ωστόσο, οι ανάγκες είναι τεράστιες. Συνομιλώ καθημερινά με απλούς εργαζόμενους αλλά και εκπροσώπους πολλών κλάδων και ο κοινός παρονομαστής των όσων ακούω είναι η οικονομική ανασφάλεια που αισθάνονται για το αύριο των μικρών ή μεσαίων επιχειρήσεών τους και όχι άδικα. Και αυτό, γιατί δεν υπάρχει αντίστοιχο προηγούμενο να μας καθοδηγήσει, ούτε σχετικές εμπειρίες που θα μπορούσαν να μας υποδείξουν τα ασφαλή βήματα, ώστε να μην πορευόμαστε στα τυφλά.

 

Ειδικά για τον Τουρισμό, τον σημαντικότατο αυτό κλάδο της Οικονομίας μας, η αγωνία είναι διάχυτη και τα ρίσκα μεγαλύτερα. Χρειάζονται άμεσα νέες ιδέες και πρωτοβουλίες, ώστε η φετινή περιορισμένη χρονικά σεζόν και η διστακτικότητα που θα χαρακτηρίζει όλους τους εν δυνάμει τουρίστες, να αφήσουν όσο το δυνατό λιγότερες πληγές αλλά και κάποιες προοπτικές για τα επόμενα χρόνια.

 

Δυστυχώς, δεν μπορεί να αποκλειστεί και μια νέα επέλαση του κορωνοϊού την περίοδο μετά το καλοκαίρι, εξού και η λέξη “προσωρινά” στον τίτλο του άρθρου. Κανείς δεν το εύχεται, αλλά σε περίπτωση νέου lockdown το φθινόπωρο, τα λουκέτα στις επιχειρήσεις θα διαδέχονται το ένα το άλλο και η κυβέρνηση θα βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο απολογούμενη, ακόμα και για το πρώτο lockdown, με την σκληρή κριτική των υπερασπιστών της ανοσίας της αγέλης.

 

Ωστόσο, το βέβαιο είναι ότι θα είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι και μελετημένοι ως κράτος, και ως πολίτες πιο ενεργοί, λιγότερο φοβισμένοι και πιο δυνατοί και αισιόδοξοι.

 

Και μιας και μίλησα για κράτος. Απόρησα με την έκφραση του κ. Μητσοτάκη περί κεϋνσιανής προσέγγισης. Εδώ και δεκαετίες η Ελλάδα μπορεί φαινομενικά να αντιμετωπίζει πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα πολλαπλών διαστάσεων, αλλά το βασικό της πρόβλημα είναι ένα και ονομάζεται κρατισμός. Εδώ και πολλές δεκαετίες, οι πολίτες των πλειοψηφικών τάσεων, θεωρούν ότι το κράτος μπορεί να τους λύσει όλα τα προβλήματα, ακόμη και τα προσωπικά τους. Η φράση "μα πού είναι το κράτος" βρίσκεται στο στόμα του καθενός, ακόμη και για την παραμικρή καθημερινή δυσκολία.

 

Έτσι φτάσαμε σταδιακά στη υπερβολική συσσώρευση αρμοδιοτήτων στο κράτος, σε τέτοιο βαθμό που το κράτος κατέληξε να συμμετέχει σε ποσοστό 60% στο ΑΕΠ της χώρας μας. Για να συμβεί αυτό, έχουν προϋπάρξει τερατώδεις αυξήσεις σε φορολογία και εισφορές, αλλά και συστηματική “ληστεία” των φορολογουμένων πολιτών τόσο σε άμεση όσο και σε έμμεση μορφή. Ο μέσος πολίτης αποδίδει σε άμεσους και έμμεσους φόρους πάνω από το μισό του εισόδημα στο κράτος, πράγμα που είναι ανησυχητικό όχι μόνο για την οικονομία αλλά και για την κοινωνία. 

 

Όταν το κράτος συγκεντρώνει σε τόσο μεγάλο βαθμό πόρους και οικονομική εξουσία, τότε αποδυναμώνονται οι πραγματικά παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας, δημιουργούνται αντικίνητρα παραγωγικότητας (γιατί να εργάζεται κάποιος όταν πάνω από το μισό του εισόδημα αποδίδεται σε άλλους, ή το επίδομα ανεργίας αγγίζει τους part-time μισθούς) και επικρατεί κλίμα αναξιοκρατίας με κυρίαρχη τη λογική της ήσσονος προσπάθειας.

 

Αυτό άλλωστε έχει παρατηρηθεί διαχρονικά σε όλες τις κοινωνίες: όταν δίνεται χώρος στην πραγματική αγορά να ανασάνει και να διαχειριστεί τον πλούτο που παράγει, τότε και μόνο τότε αναπτύσσεται η χώρα και οικονομικά και κοινωνικά.

 

Όταν κάποιος διαχειρίζεται τους πόρους που ο ίδιος αποκομίζει, τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα προσέξει πού ακριβώς θα δαπανηθεί και το τελευταίο του νόμισμα. Όταν όμως κάποιος (το κράτος) διαχειρίζεται τα χρήματα άλλων, τότε αρκετά χρήματα θα σπαταληθούν σε αναξιοκρατικές κατευθύνσεις, αλλά και σε αθέμιτα συμφέροντα του στενού κύκλου διαπλοκής, ο οποίος πλαισιώνει το εκάστοτε κόμμα εξουσίας.

 

Όσες προσπάθειες και αν έχουν καταβληθεί ώστε να φτιαχτεί το "ιδανικό κράτος" στη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας, αυτό ουδέποτε αποδείχτηκε εφικτό. Δεν υπάρχουν ούτε ήρωες, ούτε άγγελοι. Αγγελικό κράτος δεν υπάρχει και οφείλουμε να σταματήσουμε τη διάδοση του παραμυθιού ότι το κράτος είναι κάτι εξ ορισμού καλό και ο ιδιώτης εξ ορισμού κακός. Κανένα κράτος δεν βοήθησε τον Einstein στη διατύπωση των θεωριών του ή τον Bill Gates και τον Elon Musk να αλλάξουν τον κόσμο της τεχνολογίας. 

 

Το κράτος βεβαίως και έχει ρόλο σε μια σύγχρονη δυτική κοινωνία, αλλά όχι εκείνον του πανίσχυρου ρυθμιστή. Το κράτος οφείλει να έχει ήπια εποπτική δραστηριότητα και να είναι μικρό και ευέλικτο. Να αποτελεί τον αντικειμενικό διαιτητή του παιχνιδιού και όχι τον πρωταγωνιστή. Να προσφέρει ένα δίχτυ προστασίας στον υπερήλικα, τον άνθρωπο με αναπηρίες, τον περιθωριοποιημένο. Να βοηθά ουσιαστικά και όχι να δημιουργεί μιζέρια και δυστυχία. Να προστατεύει την ατομική ιδιοκτησία και να απονέμει γρήγορα και ισόνομα τη δικαιοσύνη.

 

Μια τέτοια μορφή κράτους επιδίωξα να προωθήσω και στο ελληνικό κοινοβούλιο, τόσο στους λόγους μου όσο και στις δημόσιες παρεμβάσεις μου. Ωστόσο, ο κόσμος δεν ήταν έτοιμος ούτε για αξιολόγηση του δημοσίου και απομάκρυνση των αργόμισθων, ούτε για απογραφή των δημόσιων φορέων “φαντάσματα”, ούτε για εξίσωση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων με αυτούς των ιδιωτικών. Κάθε φορά που η τοποθέτησή μου ήταν αντίθετη και επικριτική, σύσσωμο το πολιτικό σύστημα έσπευδε να με εγκαλέσει στην τάξη με θεμιτούς και αθέμιτους τρόπους, ακόμη και με προσωπικές επιθέσεις.

 

Τα κόμματα εξουσίας διαχρονικά στην Ελλάδα δυστυχώς ευαγγελίζονται το μεγάλο και αδιαφανές κράτος, εκείνο που πνίγει τη δημιουργικότητα και την αξιοκρατία. Αυτό αφορά και τις προηγούμενες κυβερνήσεις, αλλά και την τρέχουσα από τη στιγμή που δεν κάνει κάτι για να αλλάξει την εν λόγω κατάσταση.

 

Δυστυχώς ζούμε σε ένα παντελώς ανελεύθερο μοντέλο το οποίο ουδέποτε οδήγησε σε ευημερία κάποια κοινωνία στην ιστορία του πολιτισμού. Από τώρα και στο εξής καλούμαστε να υπερβούμε αυτή τη νοοτροπία και να συγκεντρώσουμε κεντρώες και πραγματικά φιλελεύθερες δυνάμεις με στόχο να σώσουμε εκείνα που φαίνονται καταδικασμένα. Δεν γνωρίζω ούτε πότε θα γίνει, ούτε αν ο κόσμος σήμερα είναι περισσότερο έτοιμος από ό,τι πριν λίγα χρόνια.

 

Αλλά από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε. Αυτός είναι και ένας από τους σημαντικότερους λόγους που άφησα μία επιτυχημένη καριέρα στον ιδιωτικό τομέα και ασχολήθηκα με τα κοινά. Τώρα πρέπει να δοθεί η συνέχεια και μπροστά σε αυτό το ενδεχόμενο θα είμαι πάντα έτοιμος να βγω εκ νέου μπροστά. Όχι για να διευρύνουμε ένα αναξιοκρατικό κράτος, όχι για να υποσχεθούμε οφέλη σε διάφορες κοινωνικές τάξεις και ομάδες, αλλά για να δώσουμε στον πολίτη μεγαλύτερη ελευθερία. Ο καλύτερος πολιτικός στο εξής, είναι εκείνος ο οποίος θα μειώσει την πολιτική εξουσία και την πολιτική επιρροή στο ελληνικό κοινωνικό σύνολο. Κανείς δεν θα μας σώσει. Μόνοι μας θα σωθούμε και πρέπει να ετοιμαστούμε γι αυτό από σήμερα. Μόνο έτσι θα νικήσουμε τον Πόλεμο της Οικονομίας.

 

* Ο Μάριος Γεωργιάδης είναι τ. Αντιπρόεδρος της Βουλής, τ. βουλευτής Α' Αθηνών, σύμβουλος επιχειρήσεων και αρθρογράφος του PIPERATA.GR



Add new comment

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Web page addresses and email addresses turn into links automatically.
  • Lines and paragraphs break automatically.

WebTV